Een (on) gewone wandeling.....

Het begin van de week, een gewone maandag en een gewone ochtend, zoals gewoonlijk klussen. Verven, de badkamerwerkzaamheden, een was draaien enzovoort. Te mooi weer om gewoon dat aan onze neus voorbij te laten gaan. Storm liet het zich geen twee keer zeggen toen we na de lunch riepen......uit Storm. Het was stralend weer, winterse kou, een strak blauwe lucht en met een dikke sjaal, handschoenen en warme laarzen moest het toch goed lukken om deze middag een forse wandeling te maken.

 

We maakten een tochtje voorbij Sneek en we stopten onder de geur van DE (Douwe Egberts). We roken de geur van koffie toen we uitstapten voor een wandeling langs de Alde wei  en de Langwarder Wielen. Een middag, genietend van het prachtige winterlandschap, water, riet, de restanten sneeuw, flarden ijs, de prachtige bomen en ruige velden, de kleuren, de zon en de stilte, een hond die niet moe kan worden en ook nog eens af gaat koelen in het ijskoude water, het geluid van de overtrekkende ganzen.... gewoon een fantastische ongewone wandeling.

 



 

 

 

Terug bij de auto met de geur van DE hadden we ook best zin in een kop hete cappuccino dus op naar Langweer, een afzakkertje in een van de plaatselijke kroegen was de slagroom op de (appel) taart van deze gewone doordeweekse middag.

 

 

 



 



 

 

 

De oude linnenkast.......

Omdat wij vorig jaar in een weekje verhuisd zijn, waren een hoop klussen gewoon niet gebeurd. Normalerwijs neem je iets de tijd om je voor te bereiden en het nieuwe (oude) huis enigszins bewoonbaar te maken. Gelukkig waren de muren allemaal geschilderd en net als in ons vorige (klus) huis hebben we eerst de kamer zo ver mogelijk afgemaakt ivm. het verven van het houtwerk. De plafonds en balken zijn enorme meters en hebben we dus niet geschilderd, maar wel de deuren, en het kozijnwerk. Het is heerlijk om in ieder geval een plek te hebben die er alvast goed uitziet. 2016 was het jaar van het kluswerk, eerst binnen, maar zodra we buiten bezig konden is er een flinke slag gemaakt in de tuin en met het buitenschilderwerk.

 

2017 zal toch ook nog wel een klusjaartje worden, maar goed we kunnen afstrepen van een lijstje en voldaan kijken en genieten van dat wat af is. Wat ik ook tekort kwam waren heerlijke inbouwkasten zoals in ons vorige huis. We hadden daarnaast veel kasten, lockers op mijn atelier, kastjes in het voorhuis enz. Het broodkastje heb ik meegenomen, daar hadden we een plekje voor en de rest toentertijd verkocht.

 Dat geeft ook weer mogelijkheden juist kasten op te scharrelen die in dit huis passen. Op de openruimte naar de slaapkamers en badkamer kon ik goed een linnenkast plaatsen voor jawel het linnengoed, en dan het liefst een kast waar de originele verf nog opzat. En jawel, ik vond de kast in Veenendaal, gebeld, gemaild en afgelopen woensdag de kast gehaald. Wat ontzettend lief, de soep stond klaar met overheerlijk brood en kaas, want het was een eindje rijden. Ja de kast ging met pijn in het hart weg, men ging verhuizen naar een huis uit 1920 met veel inbouwkasten. Met man en buren macht is de kast via het raam naar beneden getild. Eenmaal goed vastgebonden op de kar en uitgezwaaid door de vorige eigenaar en de waarschuwing ...voorzichtig rijden, kwamen we later op de avond weer aan in IJlst.

En daar stond de kast....in de kamer, want we wisten dat transport via de trap naar boven niet zou lukken.

 

Zondag kwamen sterke armen vanuit de buurt en hebben we de kast via het raam naar boven gehesen.  En daar staat hij nu.... een prachtige linnenkast, nu gevuld met het linnengoed, alsof hij hier altijd heeft gestaan. Verf ben ik niet nodig want nee...... hij is zoals hij is, gewoon prachtig.

 

wakker worden in een wereld bestrooid met poedersuiker....

 

 

 

De ochtend beginnen in een witte wereld is altijd fantastisch. Bij mijn zus in Polen ligt een dikke lading sneeuw en deze week stuurde ze de foto's. Prachtig en ik zei nog tegen haar, hier is het prachtig weer met groene vergezichten. Ook mooi, maar sinds vanochtend ziet hier de wereld er ook wit uit. Plotseling heeft de winter ook hier zijn best gedaan en een laagje witte sneeuw/suiker gestrooid over de groene velden, de tuin, de steiger en het water is een beetje bevroren. De zon laat zich niet zien, de wereld bestaat uit echte grijzen en witten. zo mooi, zo verstild voor heel even......... want de dooi nadert.

 

 

 

 

 

 

 

2017 - de stilte van buiten

 

 

 

Buiten is het koud, de nachtvorst laat sporen na en hier en daar is de hagel blijven liggen. De sterke wind die in de eerste dagen van het jaar om het huis heen raasde is gaan liggen. Hier hoor je de wind goed tegen het huis beuken. Hij kan ook flink zijn gang gaan over de vlakte van de Ruterpolder. Zelfs in het water ontstaan dan golfjes en de boot ligt dan ook aardig te klotsen in het water. Goed dat hij stevig vastligt aan de steiger. Maar sinds gisteren is de wind gaan liggen en de zon schijnt regelmatig. Het is stil buiten, de geluiden van de zomer zijn verdwenen en de rust en de stilte van de winter kan soms heerlijk zijn. 2017 heb ik mij dan ook voorgenomen om weer de ruimte op te zoeken van het atelier. Wel ietsje koud maar de werkplaatsheater doet zijn best om de ruimte aangenaam te krijgen. Weer goed om daar de dag door te brengen en weer volop te starten met mijn eigen werk. Ik merk dat ik dit gemist heb en gewoon behoefte heb aan de ruimte voor mijzelf en mijn ideeën weer vorm wil geven.

 

 

En tussen de middag maak ik een ommetje door de tuin, de zon, de helderblauwe lucht, de verstilde kleuren van het riet en zelfs 2 tortelduiven in de boom. Het jaar 2017 begint buiten stilletjes aan zijn jaar, de dagen lengen alweer een beetje, en het bootje.... die ligt rustig te wachten op het voorjaar. Dan trekken we er vast wel weer een dagje tussenuit om te genieten van de ruimte van het water.

Het oude jaar is uitgerold, het opgerolde nieuwe jaar ligt voor ons.....

Wat klussen weggewerkt en de klussen die er nog liggen, liggen er vast ook nog volgend jaar. Nu eerst maar de gezellige dingen doen die bij het oude jaar horen. Vanmiddag een heerlijke brunch gehad bij vrienden van ons hier in IJlst. Zij kan heerlijk bakken en koken, het was genieten van o.a. heerlijke vers gerookte zalm uit Urk en allerlei andere heerlijkheden. Zo gezellig om op een doordeweekse dag met elkaar rondom de tafel te zitten en bij te kletsen.

 

 

 

Nu thuis gekomen is ons eigen kookbedrijfje volop in gang. De notenport dit jaar gebrouwen,  kan nu gebotteld worden. En natuurlijk de kniepertjes en nieuwjaarsrolletjes bakken. Het kniepertje, het platte koekje staat symbool voor het uitgerolde oude jaar en eet je op oudjaarsdag, Het opgerolde kniepertje, het zgn. Nieuwjaarsrolletjes staat symbool voor het nieuwe jaar wat nog opgerold voor ons ligt. Dat eet je dus op nieuwjaarsdag, liefst gevuld met slagroom, in de hoop dat het een goed gevuld nieuw jaar wordt. Dat houden we graag in ere, dus we gaan volop bakken.

Even moet ik weer denken aan mijn moeder, altijd bakten we de kniepertjes ook bij haar, dat was verschrikkelijk gezellig. Nu ze volledig bedlegerig en blind is, zijn dat alleen nog hele goede herinneringen aan een mooie tijd. Morgen neem ik kniepertjes voor haar en haar verzorgers mee en wat oliebollen. Een oliebol laat ze zich nog goed smaken, het zijn vaak de kleine dingen en de dierbare herinneringen aan een goede tijd.

Morgen bakken we de oliebollen en appelflappen. Dat is ook een traditie die erbij hoort, alhoewel de kinderen nu hun eigen gezinnen hebben bakken we niet meer grote hoeveelheden. Het is leuk om te zien dat onze kinderen zelf ook weer de oliebollen en appelflappen bakken, het heeft altijd iets feestelijks de voorbereidingen en de voorpret voor het wisselen van het jaar.

 

Iedereen wens ik een fijne jaarwisseling toe, en een gezond, liefdevol en inspirerend 2017.

 

 

stilstaandagen....

Deze week een dag prachtig zonnig weer en omdat het niet altijd luieren kan zijn hebben we die dag maar aangegrepen om een klus te klaren. In de tuin stonden hoge, hele hoge coniferen. Ooit geplant door de jongens van de vorige bewoner in de jaren 70. Dus je snapt het alt, te groot maar deze bomen horen toch niet in een Fries landschap. Als voorstander van een tuin met zoveel mogelijk vlinderplanten, bijenplanten en vooral inheemse planten moesten deze enorme groene coniferen toch echt wijken. In het voorjaar was geen optie, de tortel en houtduiven maakten veel gebruik van de boom. Dus deze zomer langzaam begonnen met de takken van onderaf te verwijderen, met het oog op het vogelleven en hun "thuis". Maar nu moesten ze toch echt het veld ruimen.

 

Met hulp van een boer, jazeker IJlst heeft nog een stadsboerderij hier vlakbij en hun zonen, die het maar al te spannend vinden. De mouwen flink opgestroopt en de schouders eronder hebben ze flink doorgewerkt totdat de zon onderging.

En jawel de bomen zijn nu neergehaald en al in mootjes gehakt. Nu nog de stronken verwijderen en heel , heel veel groen wegwerken, maar dat zal zeker lukken in het nieuwe jaar. Wel moeten we nu na gaan denken over de verdere invulling van de tuin.... maar dat is ook weer leuk. Een nieuw jaar en nieuwe plannen.