Het krieken van de "zon" dag

Het ontwaken van de dag is prachtig om mee te maken, zeker als deze een kleurige belofte met zich meebrengt. Ik wil nog graag de late herfst vasthouden, maar langzaam dringt de winter zich op. De kou van de nacht is in de ochtend goed voelbaar en laat zijn sporen achter, dauw, draden, en ijzige luchten waarin de koelere kleuren zich enigszins laten verdringen door de ochtendzon. Niets mooiers dan steeds opnieuw die ontdekking van de opkomst van de zon, je kunt er geen genoeg van krijgen.







Zeker op zo,n luie zondagochtend waar geen haast is geboden, geen werk die wacht, alleen maar gescharrel in de ochtend, een krantje, een rondje tuin en een kop koffie.s,ochtends kunnen wij de zon zien opkomen vanuit ons bed. Een vriend van ons heeft prachtige luiken gemaakt, wij sluiten ze zelden volledig, want dan hebben we het gevoel dat we de ochtend lichtshow missen. We staan nog steeds te twijfelen of we de luiken gebroken wit gaan schilderen. Van buiten af is het misschien mooier, alhoewel ik hou van de warmte van hout, maar ook dan zal ik ze licht moeten beitsen met wit, anders worden ze binnen een mum van tijd, licht geel/bruin.
De tijd zal het leren, kan er nog even over denken voordat ik de verfkwast pak.







Wanneer we binnen aan de tafel genieten van ons ochtend ontbijtje genieten we ook van de het kleine glazen schaaltje met een mooi hoog voetje en het langwerpige bakje met een zilverkleurig dekseltje, vorige week gekocht bij Yn e Steeg. De hartje met de kleine belletjes heb ik hoger op veilige hoogte gehangen aan de sleutel van de deur, buiten de grijpgrage pootjes van Jansen en Tielanus.









De ochtend begint goed, we gaan straks nog wat ruimen in de tuin, Hans gaat zijn appelvoorraad aan de straatkant bijvullen. Wonderbaarlijk kan dit nog steeds in goed vertrouwen, het geldpotje blijft trouw staan, en ook gevuld. Fijn dat dit nog steeds zo ouwerwets kan, zou niet graag het vertrouwen verliezen.

We willen vandaag nog even naar de vlooienmarkt in Eelde, lang niet geweest dus ik ben heel nieuwsgierig of ik er toch nog iets vind. Zo,n dagje gescharrel is altijd fijn, op je eigen tempo, geen haast en met volle teugen genieten.

"OP E STRUN" - Typisch Fries

Heerlijk een zondagje uit. Wij laten ons niet weerhouden door de gijze luchten. Het verstilde landschap ligt aan onze voeten om eens rond te "strunen". Een straffe wind, jagende wolken en de terugtrekkende kleuren van een lange zomer laten zich in al zijn schoonheid bewonderen. Vooral in het Noorden en het Lege Midden van Friesland zijn deze luchten het mooist. Enorme panorama landschappen rollen zich voor je uit, daar kan geen camera of film tegenop.
13 en 14 november is het weekend om "Op e strun" te gaan in de Greidhoek. Daar staat het winkeltje Yn e steeg te Easterwierum. Deze stond al lang op mijn verlanglijstje, dus een mooie gelegenheid om nu eens langs te gaan.

Een prachtig dorpje, ik wist het, we zijn al vaak in de Greidhoek geweest en vele lange dagwandelingen gemaakt. Toen wij weer door het landschap reden wisten we ook dat binnenkort de wandelschoenen aan moeten een wandeling staat hoog op het lijstje. Soepje mee, je boterhammen en koffie in de rugzak en gewoon door de weilanden banjeren, over de dijkjes en langs de brede sloten en de elfstedenroute, de kleine schilderachtige dorpjes binnen wandelen. Wij laten ons niet weerhouden door de winter, want dan is de Greidhoek ook prachtig. Dat komt binnenkort, maar eerst genieten van vandaag.

De vlag met de pompebleden wappert vrolijk in de wind, ook deze heeft geen last van de grijsheid van de dag. Het belletje klingelt als we aankomen bij: Yn e Steeg en de warmte komt je tegemoet. Een heerlijke "strun" door het winkeltje, sfeervol en mooie brocante. Het molenaarsbordje roept acuut de herinneringen op aan mijn jeugd, maar ook aan de tijd van onze kinderen, ook toen was molenaarspap nog steeds "de pap". Hoe het smaakt kan ik mij niet echt meer herinneren, ik geloof een beetje zoet, zonder echt een uitgesproken smaak.
Kon het niet laten om daar ook wat foto,s te nemen, een praatje te maken met Jantsje. We hebben elkaar vaak via het blog geschreven, grappig om elkaar dan even echt te ontmoeten. Voldaan stappen we de winkel uit met... dat zal ik van de week laten zien.







Een ommetje door Easterwierum, een slaperig klein dorpje, maar dat ben ik gewend, ook Hemrik is klein. Een prachtige pastorie, en als de komende winter een elfstedentocht wordt geschaatst, dan komen de schaatsers ook langs Easterwierum, dan zal dat slaperige dorpje bol staan van de fans, de schaatsliefhebbers en de dampende chocolademelk.
Om de hoek staat die prachtige volvo, een grote wens en als ik ooit eens, maar dromen moeten er blijven.
We dromen nog even van dat oude verwaarloosde café op de hoek, daar zien we wel een prachtig bed and brekfast in opdoemen, zou het van binnen nog authentiek zijn? We spoeden ons naar de auto, we hebben werk genoeg, geen nieuwe plannen maken, het is ook wel heel veel werk om een nieuwe start te maken met opnieuw beginnen op te knappen. Nee we zijn tevreden met ons eigen stekje en plekje, ook daar moet nog het nodige gebeuren.
We stappen na het ommetje in en gaan op weg naar Easterein, daar moet een leuk klein theehuisje zijn.










Onderweg paseren we een aantal nieuwsgierige dames, vlak voor een klein dorpje en zodra ik naar hun toeloop komen ze nieuwsgierig en huppelend aan. Zo onschuldig die jonge dames, ik hoop dat ze het goede vertrouwen nog lang houden. In ieder geval zijn ze fotogeniek, alleen die gekke gele flappen in hun oren, daar kan ik niet aan wennen.




In een dorpje onderweg staat een klein kerkje. Het is verbouwd tot woonhuis. Het lijkt alsof het zo uit Italië neergeploft is in Friesland. Het is vast een doopsgezind kerkje, meestal staan deze kerkjes verspreid door Friesland, en zijn vaak heel klein. De rozen houden de Italiaanse droom in stand. Ondanks de druppels, zij laten hun kop niet hangen en blijven vol vuur de warmte van de zomer vasthouden, tot de eerste vorst hun echt gaat inhalen.





Aangekomen in Easterein laten we ons verrassen. In een schooltje achter de onderwijzerswoning zit een prachtig theehuis. Een kop capucino met heerlijke scones (ja ik weet het, niet normaal, je hoort er thee bij te drinken) gaan we weer huiswaarts. En thuisgekomen pakken we de pakjes uit, steken de lichtjes aan en genieten verder, met de benen op de bank, onderuit met een glaasje wijn. Hoe heerlijk kan een zondag zijn.

CHARLIE CHAPLIN, Jeugdherinneringen delen met je kleindochter

Bij ons in de buurt (Lippenhuizen) is een theaterherberg "Anansi". In een grote boerderij, vroeger had het de functie van een herberg waar iedereen langs kwam om de dag door te nemen of de verhalen van de buurt te vertellen. Een mooie locatie, lieve vrienden die altijd weer zorgen voor verrassende voorstellingen.

Vanmiddag was er een Live filmconcert 'The Kid" van Charlie Chaplin




The Kid, een weergaloze filmkomedie uit 1921 voor jong en oud over de Tramp. Ondanks veel tegenslagen geeft hij nooit de moed op. Samen met zijn onafscheidelijke maatje, een onweerstaanbare schavuit, die als vondeling van jongs af aan door Tramp is opgevoed in de harde leerschool van het leven. Met naast Chaplin een glansrol voor de kleine Jackie Coogan.
Op de piano live begeleid door Maud Nelissen.

Maud nelissen, pianist en componist, studeerde cum laude af aan het Utrechts Conservatorium. Zij houdt zich sindsdien met bijne alle muzikale genres bezig en heeft als specialiteit het begeleiden van zwijgende films, waarmee zij inmiddels een internationale reputatie heeft verworven.
Nelissen begon in dit genre bij het Nederlands Filmmuseum. Zij trad op tijdens festivals voor zwijgende films in o.a. in Italie, waar zij in 1999 samen met Chaplin's eigen pianist-arrangeur Eric James een masterclass filmbegeleiding gaf. James noemde haar "a fantastic pianist".

Inmiddels heeft Maud solo en met verschillende ensembles opgetreden op meerdere festivals en filmconcerten in Europa. Zij richtte het filmorkest "the Sprockets" op, een virtuoos ensemble, waarvoor zij de meeste filmmuziek zelf componeerde. In september 2008 maakte zij een succesvol Amerikaans debuut op het Telluride Filmfestival te Colorado.

De hoofdfilm die in theater Anansi vertoond werd komt uit de collectie van de Amsterdamse filmverzamelaar en docent aan de Media Academie Peter Kok. Hij verzorgt de projectie.



Het was een bijzondere ervaring en deed mij denken aan vroeger. In mijn jeugd, toen mijn vader nog leefde keken wij samen vaak naar Charlie Chaplin, Laurel en Hardy en de Boefjes. Stomme films waar wij de tranen van in onze ogen kregen, let wel op, van het lachen.

Lisanne was vanmiddag bij ons en zo zijn wij samen naar de voorstelling gegaan. Ook Lisanne heeft dezelfde humor. Leuk om te ontdekken, de herkenning en de simpele lol. Wat heel bijzonder was dat Maud Nelissen de stomme films begeleidde met pianomuziek. Een hele fijne middag die mij even terug deed denken aan mijn jeugd, samen met Lisanne, hoezo generatiekloof.

VERBORGEN VERLEIDING

De hedendaagse mode kent soms een lange historie, hoe zo nieuw? Waar hebben we dit eerder gezien? Modebienale - Venetië

Werken kan heel leuk zijn, zeker mijn werk. Als museumcoördinator en conservator stel ik o.a. tentoonstellingen samen en allerlei werkzaamheden achter de schermen van een museum ook daadwerkelijk zo veel mogelijk op rolletjes loopt. Natuurlijk kan ik dat niet alleen, naast 2 vaste medewerkers werken wij ook met een groot aantal vrijwilligers. Het afgelopen jaar heb ik het vooral duk met de nieuwe herinrichting van een totale bovenverdieping, dit in samenwerking met een ontwerpburo uit Oud Beijerland. Druk, spannend en vernieuwend. Maar zo af en toe heb je weleens een uitje. Samen met een collega naar een symposium in Utrecht van de textielcommissie.
Na een reis met files was een kopje koffie heerlijk als ontvangst in het Centraal Museum. En toen was er tijd voor het symposium:

De verborgen verleiding

en dat klonk al heel veelbelovend en verleidelijk.
Kant is onlosmakelijk verbonden met luxueuze lingerie. Samen vormen ze een mooi duo. Dat hier ook nog veel over te vertellen is bleek uit het symposiumHet symposium bestond uit een zevental lezingen over kant, lingerie en alles wat hiermee te maken heeft. Het dagprogramma gaf een overzicht van alle lezingen en de onderwerpen. Om even een paar te noemen: de modieuze kant van lingerie in het heden en verleden, het vervaardigen van korsetten en protestantse verleidingen.

De spits werd afgebeten door Ninke Bloemberg, conservator mode en kostuums bij het Centraal Museum. Zij ging in op de modieuze kant van lingerie, in heden en verleden. Daarna vertelde Frieda Sorber, diensthoofd Modemuseum Antwerpen, over technische ontwikkelingen op het gebied van kant in de 19de eeuw. Technologisch onderzoek van lingerie kan een belangrijke bijdrage leveren aan de datering en waardering van ondermode in (museum)collecties. Na een korte koffiepauze werd het programma voortgezet met een lezing van kleermaakster en freelancer Denise van der Vegt, waarin zij het vervaardigen van een korset uit 1780 behandelde. Zij ging hierbij in op literatuur, materiaal, het patroon en de uiteindelijke fabricage. Aansluitend sprak Dirk-Jan List, conservator bij het Stedelijk Museum Schiedam en particulier verzamelaar. Aan de hand van een aantal collectiestukken uit de periode 1740-1960 ging hij in op de meest revolutionaire vernieuwingen in onderkleding om de kledingstukken elastischer of juist stijver te maken. Met zijn lezing sloot hij het ochtendprogramma af.

Een heerlijke lunch, leuke mensen ontmoet en fijne gesprekken en vakliteratuur. Natuurlijk een aantal boeken aangeschaft voor de prettige uurtjes thuis.




In de middag gaf ontwerpster Annelies Nuy een presentatie over haar lingerielabel Der Kommissar en lichtte ze toe wat ego en alter ego met lingerie te maken hebben. Niet alleen in Europa speelt lingerie een belangrijke rol, maar ook in het Midden-Oosten heeft het thema de aandacht, zij het minder zichtbaar. Gillian Vogelsang, directeur van het Textile Research Centre in Leiden, heeft een tipje van de sluier van dit onderwerp opgelicht. Tot slot heeft filosoof Hans Kennepohl de zaal uitgedaagd om te reageren op zijn lezing vanuit de protestantse verleidingen in het licht van kant & lingerie. Hij ging na zijn lezing graag met het publiek in debat over dit thema.



Wat bijzonder om te zien is, is dat in de mode steeds weer gebruik wordt gemaakt van de historie, vroeger maakte men gebruik van tournure's, om de rokken om je heen of alleen achter veel volume te geven. Heden ten dage heb je weer ondergoed die voorzien is van kussentjes en push ups, zowel voor mannen als voor vrouwen. En korsetten, vroeger was het ondergoed maar vandaag kun je ze ook over je kleding heen dragen. Historie, cultuur, het blijft fascinerend, boeiend en het maakt mijn werk wel heel leuk. Na een dagje waarin je je kunt opladen kan ik er weer weken tegen.

KLEUR IN JE LEVEN

Soms heb je van die dagen dat je weinig kan genieten van het landschap, de vele werkzaamheden houden je bezig van vroeg tot laat. Maar altijd komt er weer die ene dag. Zondag was er weer zo een, even helemaal niets..... En dat kan heerlijk zijn. Wakker worden met de gedachte dat niets moet, alles mag en dat je maar een ding wilt, gewoon niets.







Genieten van die langzame ontwakende dag, mist die nog over het land hangt, de druppels vocht kleven aan de bladeren, tot dat het zo zwaar wordt en het druppend naar beneden valt. Bloemen die dapper hun volle glorie proberen hoog te houden tot de eerste nachtvorst hun gaat verrassen. De groentetuin biedt nog steeds de service van tafeltje dek je. Ietwat rommelig, maar ach een groentetuin in de herfst is ook prachtig. Nog even, dan wordt de grond weer zwart en bedekt met een stevige dampende mestlaag. Een waterig zonnetje breekt door, misschien stelt het weinig voor maar de beleving is groots.







Thuis zijn, de tuin, een lekker bakje koffie, rommelen en genieten.En genieten was het. Het licht was prachtig, de kleuren betoveren je en de geur dringt je neusgaten binnen. De tuin heeft nog steeds een klein handje nodig, de appels rapen, een kooltje plukken gewoon, kleine dingen die het leven leuk maken.





De laatste zon maakt dat het landschap gloeit. Ik adem het in en neem het mee naar binnen.