DAGJE "WERKBEZOEK" - De Kleine Plantage

Niets leukers dan gluren bij de buren. In het Groningerland, in Eenrum, is een kwekerij De Kleine Plantage. Een kwekerij met vele vaste planten, vaak juist de soorten die ik nog zoek, hebben ze daar.
Maar naast de kwekerij hebben ze ook een prachtige tuin, verdeeld in allerlei sfeergedeeltes, met altijd het ruige, weven en natuurlijke uitstraling waar ik helemaal weg van ben.
En natuurlijk zijn hier en daar ook beelden geplaatst, zodanig of het daar al eeuwen staat, helemaal verbonden met de plek.


Afgelopen weekend, hadden ze bij deze kwekerij open dagen met als onderwerp, de vergeten groenten. Dat is een bezoekje waard, er zijn dan vele gastkwekers met hun eigen specialiteiten. Ja, uiteraard er is weer iets mee terug gegaan. o.a. De rusische bladmoes. Een soort boerenkool die als roodgroen blad uit het hart groeit, wel breed wordt maar niet echt de hoogte ingaat zoals onze eigen boerenkool.





Een dagje waarin we al genieten op weg ernaar toe en terug, door een zonovergoten landschap rijden is als een feestje. Een heerlijke dag met een kikkerconcert, ontdekpaden en heerlijke geuren en kleuren.
En dan thuis gekomen, ook weer heel blij zijn met je eigen "moes" tuin en plek maken voor de russische bladmoes. Nagenietend op eigen erf, voldaan de dag laten bezinken en luisteren naar onze eigen kikkers en vogels die een gratis kwaak- en fluitconcert laten horen.

MIJN EIGEN VERGETEN GROENTENTUIN

Een voorjaars herinnering

EEN DAG MET EEN GOEDEN RANDJE:
Zoals jullie weten, iets minder tijd, er spelen vele dingen, maar ook wij vergeten niet te genieten. Zal jullie mee laten genieten van een voorjaarswandeling in het hoge Noorden. Een van mijn vriendinnen geef ik op haar verjaardag een jaarlijks uitje, het was zover, als verrassing hebben we haar op een ontdektocht meegenomen naar het "Grunniger land"het land van leegte, klei, vlakten en dijken, het land van Ede Staal.


We zijn begonnen in een klein plaatsje bij Ezinge. Daar was een beeldentuin. Wij delen de kunst dus het begon goed, de zon scheen en de koffie smaakte heerlijk daar in die tuin van de galerie. We werden extra verwent met een schaaltje overheerlijke koekjes. Maar goed dat we nog moesten lopen.




Een dag waarin we veel hebben gezien, prachtige dorpjes, weidse landerijen, landgoederen met prachtige boomgaarden, maar ook oude vergane glorie, troep en rommel. Maar als je het maar wil zien, ook dat heeft zijn charme.




Op een gegeven moment liepen we op een landweg, langs het water en er lagen boten, er liepen kinderen, een beetje smoezelig van een dagje spelen, een kinderleven als god in Frankrijk. En daar ontdekte ik het eerste waslijntje met oranje shirt. Het was een foto waard. Maar om goed te fotograveren moest ik iets dichterbij, het erf op. Een van de kinderen kwam naar mij toegefietst en riep: Willen is denk ik niet thuis. Vermoedelijk de eigenaar van een bijna zinkend bootje. Maar zegt hij, als de deur dicht is, dan is hij er niet hoor. Ja de deur was dicht. Maar zei het jongetje, Willem is altijd zo weer terug. Verschrikkelijk lief en open allemaal, ik heb maar niet gewacht op Willem, zijn waslijntje vond ik wel genoeg.
Daar aan dat weggetje kwamen we de raarste dingen tegen, meer gekleurd wasgoed, een vogelkooi met een plastic jagertje, met geweer en de vogel was gevlogen, een vergroeide fiets, ooit geparkeerd in de bosjes, en waarschijnlijk niet meer nodig, volledig een geworden met de natuur.

href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjI9mdsRZUr23MfZNZUkHZ_vPGnKlCHpV3ueFVUIJ7pJwE-2d9n_AecClg2XEDW_1XoRgb-gndKA0V3YjSDB7t-QTjbjf9eg0cDv71reJkgq4MULqLfxvfaHVUgNBnY8XTBr8U_ps8ixy0/s1600/klein_pauline+114.jpg">



Wat een bijzondere dag was het, een dag met een gouden randje genietend, van de rust, de ruimte en het prachtige voorjaar, dat al vol spanning wacht op de vroege zomer.

Een herinnering die ik probeer vast te houden, het stelt niet zoveel voor, maar o zo waardevol.
Ik praat jullie weer snel bij over de zomers dagen hier rondom op ons erf, alles wat groeit en bloeit.

Afscheid van het paasweekend

Helaas, aan alles komt een eind en de herinnering blijft. De herinnering aan een dag ontbijten met een (tuin)vriendin die is blijven logeren. Behalve dat ze komt logeren en een helpende hand biedt bij het tuinieren met de paasdagen, koken we samen, maken de heerlijkste salades klaar en maken een stoofpotje klaar. Het vlees komt van onze buren. Deze bezitten 4 koeien en zo af en toe moeten zij afscheid nemen van een van hun koeien. Het was even wennen, maar nu hebben we vlees als delicatesse op het menu staan.
Behalve de tuin delen we ook de lange wandelingen door het Friesche landschap en de vele musea bezoeken. Maar met pasen hebben we de tuintraditie. Wij proberen de tuin zover in orde te maken zodat (zo zeggen we altijd) de koningin op bezoek kan komen. Het is bijna zover en dan zullen we haar berichten dat de tuin er klaar voor is, nog even....



Vandaag kwamen mijn moeder, van 85 en de kinderen/kleinkinderen om een uur of vier. Het tuinwerk hadden we achter ons gelaten, geaccepteerd dat het ook dit jaar nog niet klaar is voor de koningin, maar na een wijntje, ach is het leed weer geleden.

Met z'n allen rondom de tafel, praten en genieten. Genieten van de gesprekken en elkaar. Dan komt er de tijd van afscheid nemen, het terug brengen van mijn moeder.(Als een koningin) gaat ze huiswaarts, met 6 verse eieren en een bosje voorjaarsbloemen in de taxi van de fam.Taas-Kick en co, richting haar huisje in Heerenveen. Jawel een zelfstandige dame die trots is op haar huisje. De kinderen zwaaien we uit, wetende dat ze genoten hebben van een dagje elkaar weerzien en uiteindelijk een gedekte tafel.

Nu zitten we met ons tweetjes, het laatste glaasje wijn en de kaarsjes aan. In de bijkeuken hangen 2 kandelaars aan de bedsteewanden. De vergaarde vondsten van afgelopen zaterdag op een rommelmarkt bij ons in de buurt. ja natuurlijk is er meer dan alleen de tuin.

Maar elke ochtend maak ik een rondje, een rondje door de tuin. Genietend van de opkomst van het voorjaar, het grote hoefblad, de violen, de helleborussen (Ze zijn wat aan de late kant) en de uitlopende takken. De stoelen staan klaar om straks als de zon iets meer kracht krijgt een wijntje te drinken, lui achterover.

Pasen, Puur Natuur

De natuur gaat zijn eigen gang. En jawel hoor altijd met de paasdagen bloeien de narcissen in de voortuin. Het voorhuis is dan omgeven door de vele kleine narcissen. Hele groepen tete a tete hebben zich in de elf jaar dat we hier wonen fors uitgebreidt. Het is nu een bijna geel veld. Heerlijk, als je een ommetje tuin maakt dan kun je zelfs de narcissen ruiken.

Achter aan de slootzijde staat ook al een forse brede rand narcissen. In mijn jeugd heb ik de film Dr. Zjavago gezien. De enorme bloeiende narcisvelden in Rusland, die zich oneindig uitstrekten ben ik nooit vergeten. Ik probeer het bij de slootkant voor elkaar te krijgen, misschien ooit.....



De kippen doen hun best om de sfeer met pasen te verhogen. Ze zijn goed aan de leg. Als je nu denkt dat deze dame ook op haar eieren zit, dan heb je het mis. Het is een schijn gedrag, halverwege de dag vindt ze dat het lang genoeg geduurd heeft en stapt ze weer vrolijk op het erf rond. Maar ze is nog jong, dus wie weet leert ze het met de tijd.



Binnen is de paassfeer ook te vinden, niet uitbundig maar met eieren, veertjes, takken, walnoten van de pluk van het afgelopen jaar. En natuurlijk de overheerlijke paaseitjes van chocola. Alles staat klaar, voor familie en vrienden, voor de hulp in de tuin, het wandelmaatje en de gezellige aanloop om bij te kletsen.

Het moet lukken dit jaar met de pasen. Het wordt vast heel gezellig. En voor jullie wens ik iedereen ook fijne, en gezellige paasdagen, met familie, vrienden of elkaar.,

Uitbreiding van logeeradres

Vandaag, je raadt het al, het weer was droog, heel af en toe kwam de zon door. Prima tuinweer. We blijven hier voorlopig aan het snoeien, het ruimen, het zaaien en verplanten. Maar langzamerhand is het te zien. De tuin is groot, bijna 3000 m2. Dat is niet in een dag opgeruimd en geschoond. Dat hoeft ook niet, want ik houd ook van een doorleefde tuin. Maar het onkruid zal ik toch iets het hoofd moeten bieden, anders hebben we in de zomer meer onkruid dan bloemen. De fruitbomen zijn allemaal gesnoeid. De moestuin is op orde en de wortelen zijn gezaaid en de peultjes geplant. De sla komt op en ook de raapstelen. Het is een heel voldaan gevoel om langzaam de chaos zien te veranderen in een ietwat leefbaarder geheel. De plantenbakken zijn weer gevuld. Op de tafel in de boomgaard zorgen de witte violen met hun lichtende kopjes voor een gezellig sfeertje.
De kippen houden om een uur of vier vaak een kippenvergadering op de stoelen. Na een half uur schijnen ze de dag doorgenomen te hebben,. Ze maken nog een scharrelronde rondom de boerderij om vervolgens hun stok op te zoeken. (Ja daar komt de uitdrukking vandaan).

De eenden scharrelen achter elkaar aan en zijn op zoek naar plaatsen waar ze zich intiem kunnen afzonderen. We zijn natuurlijk niet voor niets een Logement. Dus we hebben weer een aantal boomstammetjes gezaagd, de eendenkorf van zolder gehaald. Hans heeft het logement voor het eendenpaar geinstalleerd. Nu maar afwachten of een eendenpaar de goedkeuring geeft.



Het logement kunt u bezoeken op de website: www.itfoarhus.nl

Mooi van lelijkheid

Alle mooie dingen hebben een keerzijde. Hoe mooi een dorp als Beetsterzwaag ook is. Het wandelen langs de landhuizen, de sfeervolle Hoofdstraat met zijn leuke winkeltjes en dan de parken, de overtuin bij Lyndensteyn. Je hebt de neiging als je in dat prachtige park wandelt, met zijn monumentale bomen, de weerspiegelingen in het water en het landhuis in het zicht om alleen maar te genieten van de grootse schoonheid te denken dat de wereld bestaat uit mooie dingen. Maar ook deze schoonheid heeft letterlijk een achterkant. Als je goed kijkt zie je de achterkant, de zijkant van het park herbergt een aantal schuren, de vergane glorie van wat ooit is geweest. Verpauperd en niet meer in gebruik. Van wie deze schuren zijn geweest...... Dat laat zich raden, Wellicht de tuinman van dit grote landgoed. Ergens moest het tuingereedschap opgeborgen worden, heel misschien.... Ik weet het niet, maar in ieder geval zijn deze schuren mooi van lelijkheid. Wat mij boeit is dat ene gele deurtje. Misschien was het heel toevallig een blikje verf wat er nog stond. Ach dat kon wel op de deur, dan was het verfblik ook leeg. Of heeft het misschien toch een historisch verantwoorde kleur gekregen.
Eigenlijk houd ik wel van deze onvolmaaktheid.En dan die 2 schuren, ze steunen elkaar, ze houden zichzelf kranig staand in het leven. Vechtend om zich staande te houden in weer en wind, zorg dragend dat ze niet ten onder gaan door de aanvallen van de woekeren de natuur. De identiteit die deze schuren met zich meedragen. Het leven heeft hun gevormd en getekend. Blij dat ook dit bestaat.
Even gaan mijn gedachten uit naar dat landgoed aan de overkant. De plaats waar nu kinderen en volwassenen naar school gaan, therapie krijgen, revalideren. Mensen met een eigen identiteit, een weg zoeken, fier, sterk op weg naar....
Dat is iets waar ik heel veel respect voor heb, warm van wordt, ach eigenlijk schieten woorden tekort.


De (on)volmaaktheid van het erf.


Ach, thuis is het ook niet anders, en eigenlijk wil ik dat ook niet. Niet alles is volmaakt, maar ik houd van die achterkant, die keerzijde met al zijn onvolmaaktheden.
Tegen het kippenschuurtje staat een tafeltje met Keulse potten. Vorig jaar gekregen van een vriendin uit Oud Beijerland. Een leuke herinnering. Nu heb ik de potten gevuld met het voorjaar, de blauwe viooltjes. De kleine zinken harspotjes wachten op de eerste bloemen. Zodra ik kleine boeketjes kan plukken worden de potjes gevuld, alhoewel ze zo leeg ook prachtig zijn.

Een zondagmiddag wandeling

Ik kan het niet laten om toch nog te vertellen van de zondagmiddag wandeling. Je weet wel in dat mooie adelijke dorpje. Daar waar de ministers ooit in het geheim hebben vergaderd. Ja, weggelegd voor het hogere volk? De afgelopen zondag hebben we hier rondgedwaald. Een prachtige middag met als afsluiting een wandeling door de tuin aan de overkant. Je zult je afvragen welke overkant. De overkant van Lyndensteyn. Een landgoed ooit bewoond door Baron van Lynden. Zij hadden een dochtertje Cornelia. Cornelia is al jong overleden en ter nagedachtenis heeft de Baron zijn vermogen en bezittingen nagelaten aan een stichting voor het welzijn van langdurig zieke kinderen.
Ook onze zoon heeft op deze school gezeten. Het was een prachtige tijd. Maar goed, terug naar de wandeling.





De tuin is ooit aangelegd door de bekende architect Roodbaardt. Hij heeft meerdere tuinen bij landgoederen aangelegd. Kenmerkend is de golvende lijnen in zijn ontwerpen en de zichtas op het landgoed. Aan het eind van de tuin kun je genieten op een bank. Dan zie je in de verte Lyndensteyn. Er zijn verschillende bochten langs de vijver. En als je daar zit, stil, vogels hoort fluiten, waan je je terug in de 19e eeuw. Elk moment verwacht je dat de freule met haar parasol,ter bescherming tegen de lentezon (een zeer blanke huid was modern) de bocht om komt. Bekend is dat vroeger de heer des huizes graag uit wandelen ging met zijn geliefde. Vooral natuurlijk op de zondagmiddag. Dan werd je gezien. De heer des huizes zorgde ervoor dat zijn vrouw in de mooiste jurken kon wandelen, voorzien van sieraden, een hoed met allerlei fraaie versierselen. en zo mogelijk een beurs, bewerkt met kralen en een zilveren beugel. Het liefst wilde de heer dat de vrouw een jurk droeg met vanuit haar wespentaille zeer breed over de heupen een rok. Dan kon men goed zien dat de heer des huizes goed in de slappe was zat. Niet voor niets de uitdrukking, men heeft het op zijn heupen, of wie het breed heeft, laat het breed hangen.

Gelukkig is er wel wat veranderd. Hans en ik hebben een tijd op het bankje gezeten in de lentezon, wachtend op..... die freule. We hebben haar niet gezien, wellicht bleef ze binnen vanwege de "felle" lentezon.

Het vervolg.......

Als je een middag in Beetsterzwaag rond wandelt, vraag je je telkens weer af hoe men vroeger in dit dorp leefde. Het dorp van de adel, de baronnen, de jonkvrouwen en freules. Ongetwijfeld hebben zij ook op de zondagmiddag een wandeling gemaakt door de parken, misschien even uitrustend op het bankje in het prieel, met uitzicht op het huis. Het huis met zijn balkonnen en statige voordeur. Wie liet het dienstmeisje binnen, en zei ze ook dat je je voeten moest vegen. Of vroeg ze eenvoudig naar je naam. Om vervolgens met een knikje te melden dat ze de heer des huizes op de hoogte zal brengen van het bezoek. En mocht je dan plaatsnemen op de tip van de stoel, in die inmense betegelde hal met zijn statige trap naar boven, wachtend tot je ontboden werd. En wat gebeurde er allemaal achter die deuren. Er komen wel 10 deuren uit in die hal van het Lyclamahuis.

Hoe het er nu uitziet, dat weet ik wel. Ik kom wel eens binnen. Via mijn werk heb ik contacten met de gemeente. Tegenwoordig kun je in het Lyclamahuis trouwen. Nog regelmatig rijden er koetsen voor en stappen er goedgeklede jongeheren en dames uit de koets en worden ontvangen, in stijl.

Als ik dat toendertijd had geweten, dan was ook dit een prachtige locatie geweest.

Beetsterzwaag, een monumentaal dorp in de namiddag.

Behalve op de kop in de tuin....

Doen we ook nog andere leuke dingen. Het weer is nog steeds prachtig, zon en lekker warm. Zondag hadden we hard in de tuin gewerkt, maar niet de hele dag. s'Middags zijn we naar Beetsterzwaag geweest, een landelijk dorp met grote landhuizen en veel prachtige oude gevels. Een dorpje, 5 kilometer van ons vandaan. Klein maar voor een slaperige zondagmiddag prima. Je kijkt er je ogen uit. De winkels waren open en ja hoor, daar hadden ze de rieten tas in de etalage liggen. Die had ik al eerder gezien op een van de blogs. Kijk het Noorden loopt mee in de pas.

Een dorp waar je een terras kan pikken en waar je nog wijn uit het vat kan kopen, verse olijven, veel brocante en een aantal prachtige kleding- en woonwinkels. Hadden wij geluk dat we die zondag binnen konden kijken.

Een heuse lentedag op 21 maart

Eindelijk is het zover, 21 maart. Volgens de kalender de eerste lentedag. We waren al verwent met een aantal lentedagen, maar vandaag schijnt de zon volop. Een dag om buiten bezig te zijn. Afscheid te nemen van de winter. Lange tijd hebben de zaaddozen en schermen van bloemen, de grassen en restanten van de plantenwereld als sculpturen in de tuin gestaan. Soms versiert met een suikerlaagje rijp, en veelal hebben ze lagen sneeuw gedragen. Een witte beeldentuin hebben we aanschouwt, een winter lang. Maar nu is het tijd om afscheid te nemen van de vergane glorie. Alles weg te knippen, weg te harken en alle plantendelen en takken te versnipperen. Nu mogen ze dienst doen op de paden of als mulch laag.
Bergen plantenresten slepen we richting composthoop, volgend jaar hebben we weer een nieuwe compostlaag voor de moestuin, de eeuwige cirkel van doorgaan. Een paar foto,s van de zonovergoten dorre wereld, die nog een keer tot leven lijkt te komen voordat ze plaats maken voor de narcissen, de blauwe druifjes en......


De crocussen in de boomgaard doen hun best. Wonderbaarlijk laten de kippen deze crocussen met rust. Waarschijnlijk smaken ze niet. Zo op de foto lijkt het al een hele boomgaard vol, maar schijn bedriegt, misschien ooit.







De oorlog die heerste in de moestuin begint langzaam op een vredig stukje grond te lijken. Paden krijgen een nieuwe laag, jawel van de versnipperde takken en plantendelen. De bedden worden geschoont, en de wortelen gaan de grond in. Paarse wortelen, en het vergeten ras de gele Lobicher wortelen. Vroeger bestonden er geen oranje wortelen. Maar koning Willem van Oranje heeft hier verandering ingebracht. Ter ere van zijn verjaardag zijn er oranje wortelen gekweekt. Nu weten we niet anders meer.

De leibomen die ik zelf geënt heb worden al heuse boompjes die fruit gaan dragen. Vorig jaar hadden we hier de eerste appels en peren aan. De sla in de koude bak doet het goed. Ik denk dat we over 4 weken de eerste sla uit eigen tuin kunnen oogsten. Ik kan me er nu al op verheugen. Er is nog veel werk te doen, maar we genieten van de zon en een kop cappucino tussendoor, het is prima vol te houden. De spreeuwen in de tuin maken al een flink lawaai en de duiven scharrelen al weer aardig rond in het vogelbosje. Ze zijn op zoek naar hun vertrouwde boom. Ik ben benieuwt naar hun nest, duiven zijn geen handige bouwers. Het nest is veelal gammel en het is dan ook te hopen dat er niet teveel en te zware winden gaan waaien. Vorig jaar hebben we tweemaal achter elkaar een duivennest vol gehad met jongen. Dat is een prachtig gezicht.

Volop leven in de tuin, volop werk, volop genieten, het begint er weer op te lijken.