Een week hard buffelen.

Maandag 1 februari was het zover. Getekend voor het huis in IJlst en dan komt langzaam het gevoel dat het " Grêftenhûs oan de Ie" echt ons huis is en ons thuis gaat worden. En wat kan er dan veel gebeuren in een weekje tijd met hulp van vele vrienden. Luchten,  Gepoetst, inpakken, kleuren voor het binnen schilderwerk uitzoeken, vloer schoon gestoomd, ramen lappen en de binnenkant van de raamkozijnen in de kamer geverfd, het blauw in de keuken grijs geverfd......... en alles voorbereiden om de verhuizing rond te krijgen op 6 februari.

Gelukkig was het huis aardig bijgehouden in het onderhoud, de muren waren nog aardig goed gesausd en we pakken de klussen gewoon op nu we er eenmaal wonen. De foto's nog van de oude situatie:

Dit gaat dus mijn atelier worden, heerlijk beneden met zicht op de tuin en de polder.

 En toen was het zomaar 6 februari, met veel mankracht van beide zonen en vrienden en een grote verhuisauto veel gesjouwd, gestouwd en geladen. Om 12 uur zat alles in de auto en was hij op weg naar IJlst. Aangekomen in IJlst had mijn vriendin een grote pan erwtensoep klaar en mijn andere vriendin de broodjes met ei en roggebrood met spek. Dat ging er goed in. En de mededeling dat ik een groot probleem had....... ja je zonen bezitten soms een groot gevoel voor humor. Het probleem waar laat je alles en het past echt niet in dit huis. Maar het was nog geen drie uur en alles stond binnen. De logeerkamer staat zo vol dat als ik daar een foto van maak dan is het rijp voor het programma: Mijn leven in puin.

Maar ook dat zal goed komen. Deze komende week zullen we nog ee of twee keer terug gaan naar Hemrik, natuurlijk schoonmaken, Jansen de poes ophalen en de kippen tijdelijk onderbrengen op hun logeeradres, in afwachting van een nieuw kippenhok.

en zodra ik een beetje tijd heb zal ik de nieuwe situatie eens fotograferen en het nodige kluswerk en de vorderingen op het blog gaan bijhouden.

 

 

De verhuizing komt nu wel dichterbij.....

De kop van dit blog al een beetje aangepast aan de nieuwe situatie. We zullen afscheid nemen van het Logement it Foarhûs, dus tijd voor verandering.

Ook een spannende tijd, 1 februari krijgen we de sleutel van het nieuwe huis en daar hebben we best zin in. Een prachtig grachtenpand gelegen aan een smal riviertje de Ee. Midden in het stadshart van het Elfstedenstadje IJlst. IJlst is bekend om zijn overtuinen en ook bij dit huis hoort een overtuin. Goed, we zullen nog veel moeten restaureren, kleine herstelwerkzaamheden, sauzen, schilderen en wat al niet meer. Maar tussendoor ook genieten van de nieuwe omgeving, het water en het natuurgebied de Ruterpolder welke grenst aan onze achtertuin.

 

En Storm onze labrador zal ook zijn weg weer moeten vinden in deze omgeving en wellicht weer nieuwe speelvriendjes onderweg tegen komen. Hij zal wat meer zijn best moeten doen om nieuwe stokken te verzamelen en zal vast ook weer wennen aan de nieuwe omgeving. Maar eerst nog de laatste loodjes, inpakken, sauzen, verven, schoonmaken en verhuizen op 6 februari. Dat alles is toch een hele leuke uitdaging, spannend maar ook weer nieuwe kansen en nieuwe ontdekkingen.

Wakker worden in een witte wereld.

17 Jaar terug was de tuin gewoon groen gras, met bloeiende onkruiden. Ook mooi maar we hadden een wens. Een tuin welke in onze omgeving thuis hoort. Een boerderij tuin met gewassen welke gewoon in Nederland te vinden zijn, van stinzeplanten, het zomerspektakel en de midsummerbloei met hollandse planten. Geriefhout bosjes, boeren haalden hier hun hout uit wat men gebruikte voor allerlei doeleinden en waar vogels kunnen huizen. Ik heb het hout veel gebruikt voor de natuurlijke steunen tussen de planten, bonenstokken en takkenwalletjes voor kleinere vogels en de egeltjes. Daarnaast een boomgaard met historische fruitrassen en de traditionele meidoorn haag en beukenhaag. Maar waar begin je met zo,n tuin, een klein tuintje en een indeling is nog te overzien. Gelukkig met hulp van een fantastische tuinarchitecte (Tineke Grin) en Landschapsbeheer Beetsterzwaag is het een fantastische tuin geworden. Met zicht op het open landschap, de hout bosjes sluiten aan bij de structuur van de houtwallen hier in Zuid-oost Friesland, de grote eiken hebben we behouden en zijn goed geïntegreerd in het totaalplan. Immers de boer plante eiken naast de schuur. Bij dreigende regenbuien kunnen de karren met ladingen hooi hier onder de eiken nog een tijdlang droog staan. Walnotenbomen geven natuurlijke schaduw plekken en verjagen de vliegen. Een heerlijkheid om met je luie stoel een boek te lezen en daarnaast te genieten van de vergezichten. Een groentetuin, waar ikzelf het leifruit heb geënt en het middenpad nu mooi markeren. En dan de rijkdom aan fruit, iedere herfst opnieuw en de kelder goed gevuld. Een enorme rijkdom. Nu we gaan verhuizen komt soms buikpijn omhoog. Heeft men geduld om eerst de tuin te leren kennen, een seizoen te beleven voordat je in een opwelling gaat veranderen. Een tuin is altijd in beweging en natuurlijk verander je altijd enigszins een tuin, alhoewel dat hier vaak in de beplanting zit. De structuur van de tuin hebben we 17 jaar vol trots zien uitgroeien tot een prachtige tuin waar ik altijd van droomde en waar ik mijn passie in kwijt kon. Ik zal het los moeten laten, de tuin zal wellicht een heel ander karakter krijgen, ik kan terug kijken op een fantastische periode van de natuurbeleving op ons eigen erf.

Vandaag een nieuwe laag sneeuw en ik maak als vanouds s,ochtends een wandelingetje over mijn eigen "landgoed", nog eenmaal vastleggend met mijn fototoestel. Denkend aan alle mooie momenten van het beleven van deze tuin, Lisanne die genoten heeft van haar eigen tuinhuisje, haar plekje waar ze op het tafeltje haar eigen bloemetjes uit de tuin plukte, voor op het vaasje van haar tafeltje. Limnonade drinken en chocolaadjes erbij. En op de verzamelplank kwamen alle scherven uit de tuin, de mooiste stenen en lege slakkenhuizen en heel soms kleine schedeltjes en botjes. Thij die altijd trots en speurend zijn eigen paadjes ging maken door Omi,s bosje. Met vrienden aan de lange tafel in de boomgaard genietend van de laatste zon en een goed glas notenportje. Met zijn allen rondom het houtvuur en de kinderen met deegstokjes hun eigen broodje laten bakken. We zullen het vast nog wel gaan missen. Hoewel in IJlst een nieuwe uitdaging ligt, een nieuwe landschapstuin waar wij ook de goede dingen zullen behouden, ons zullen richten op een tuin welke bij een grachtenpand hoort en met een natuurlijke aansluiting op het water en het natuurgebied de Ruterpolder. Maar voor vandaag genieten we nog volop van onze prachtige landschapstuin, welke in een nacht omgetoverd is tot een witte sprookjestuin.

 

 

 

Mijn berichtjes zullen de komende week wel een beetje afnemen. Alle werkzaamheden staan nu in het teken van verhuizen. De laatste week van februari verhuizen we de voorraad brocante van Brocantemeuk. En per 1 februari krijgen we de sleutel van ons prachtige grachtenhuis in IJlst. 

Nu dus opruimen en druk aan het inpakken.  Er zijn al een groot aantal brocante - meubels van huis verwisseld en toch heb ik nog een beetje te koop. 

Misschien iets voor jou.........kijk bij brocante te koop: KLIK

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet......

En dat is regen. Tussen het opruimen en inpakken in, tijd voor een kopje cappuccino. Even een moment om te zitten en met zicht op de tuin en de landerijen is dat altijd weer een heerlijk moment. Het groen van de klimop en de velden komt heel langzaam te voorschijn onder de witte deken van sneeuw. Dagen in huis gezeten vanwege de ijzel, zelfs Storm uitlaten is een hachelijke onderneming. Je snapt het al, meestal languit en met zijn poten in de knoop eindigde dat in een grote glijpartij welke zelfs hem te machtig werd. Zijn spirit is iets verdwenen, hij heeft het opgegeven na talloze pogingen van enthousiaste sprongen en rennen op de ijs wegen hier rondom de boerderij. Maar er komt zegen van boven..... regen. Snuffelend door mijn foto,s van de laatste jaren kom ik nog deze mooie regen foto,s tegen. Tijd voor een herinneringsmoment nu ik aan het inpakken ben. 

Herinneringen zijn misschien wel het enige wat echt van jezelf is.

 

Diepvries wereld

Het jaar 2016 is hier toch wel heel verwonderlijk verlopen/ Het Noorden wordt geteisterd door koude temperaturen en ijzel. Het zal vast niemand ontgaan zijn, je kunt je huis eigenlijk niet echt uit hier. Te gevaarlijk, kleine wegen welke in een ijsbaan zijn veranderd. Levensgevaarlijk om de afrit af te komen met je auto, het water is verraderlijk dicht bij. Wij nemen maar zoals het is. De kindertjes hier in de buurt gaan met sjaal en muts op, dikke jas en schaatsend of met de slee de weg op. Het is gewoon een heerlijke stille wereld waar je op dit moment alleen nog maar de vogels hoort. Zo af en gaat zelfs een stoere kip nog glijdend en struikelend een ommetje maken over het erf, en hoopt een graantje te vinden, maar helaas...... de zaden in de tuin zijn op dit moment diepvries zaden. Ze zoeken al snel hun hok weer op, de baas zorgt dagelijks voor het bijvoederen, Voor kippen is het een zware tijd.

Vanmiddag heb ik mij ook maar naar buiten gewaagd. De ramen werden steeds meer bedekt met groeiende pegels. Het lijkt een diepvries traliewerk. Heel mooi en bijzonder. Een bevroren appeltje aan de appelboom en het glaswerk in de tuin heeft een extra laagje en een mat uiterlijk van.  Verbaasd kun je zijn van deze grote en sprookjesachtige diepvries wereld.

2016, begint met een witte wereld.

4 januari, begin 2016.... en dan wordt je wakker en ligt er een poederlaagje sneeuw en het sneeuwt gestaag door. Tegen de tijd dat mijn ontbijtje op is, een warme douche en de jas aan om naar buiten te vertrekken met Storm en een fototoestel ligt er toch al een mooi laagje sneeuw.
Een prachtige verstilde wereld........ en met een stroomstoring wellicht vandaag, doen we gewoon de kaarsjes aan. Ja de witte kerst van 2016 dient zich dit jaar wel erg vroeg aan.