Maandagmiddag....varen.

Maandagmiddag, zon, een blauwe hemel en enkele witte wolken, weinig wind....gewoon een heerlijke middag om nog uit te varen. De weersvoorspelling voor de komende 2 dagen was regen (en dat kwam uit). Dus je moet je leven leven en we besloten om te kijken of we de vaarroute tussen Oosthem en Sneek konden vinden. Storm was in zijn nopjes, zondag waren we met vrienden uitgevaren en hadden we hem met moeite het huis ingekregen want hij zat al klaar op de steiger voor vertrek. Het was de 2e keer dat hij niet meekon en dat vind hij niet leuk. Maar die maandag ging hij weer mee en helemaal in zijn nopjes stond hij voorop de boeg.

Het was best even zoeken naar het beginpunt bij Oosthem. Niet meer dan een smal watertje ergens in het dorp, voor de brug, door het knusse dorp, langs de kerk (gelukkig zie je die nooit over het hoofd) vonden we onze vaarroute. Het was langzaam varen, en goed opletten er was wel een hele lage brug. Het is allemaal gelukt en we konden Oosthem achter ons laten.

 

 

Het leek meer op een ontdekkingstocht, waar we uitkwamen wisten we niet echt, maar wel ergens bij Sneek. Soms werd je verrast door de open vergezichten, de hele smalle doorgangen en de stilte op het water. Heerlijk om een uur lang niemand tegen te komen. Ook logisch, voor zeilers is het geen goede vaarweg en ook niet voor de wat grotere boten. Je ziet dan veel vogels en nog heel veel grote libelle's.

 

Ik hou enorm van deze route's je krijgt dan bijna een alleen op de wereld gevoel, de zon in je gezicht en even is er geen tijd en geen andere wereld die voort jaagt. Alleen maar de beleving van dat moment en de verrassing van wat er komt als je een bocht omvaart of door een nauw gedeelte met rietkragen vaart. De beleving van de natuur, water wat land inneemt, de afsterving van bomen in het water en de spanning waar je uitkomt.

 

 

Om uiteindelijk bij de Geeuw uit te komen. En dat is erg breed water tussen Sneek en IJlst. We maken de afslag naar Sneek, een terras in het oude binnen-centrum, om vervolgens terug te varen naar IJlst. En daar keert langzamerhand de realiteit terug. Er wordt gewerkt. Grote schepen liggen aan de wal, voor teer, ter reparatie op de werf en wie weet wat nog meer. Het blijft altijd een boeiend beeld en het is weer leuk thuiskomen.

 

 

 

terrasje pikken in Heeg

Heeg ligt vlakbij IJlst, voor een kort vaartochtje is dat goed te doen. het is altijd genieten om daar binnen te varen. Je komt altijd eerst de oude tjalken enzovoort tegen in de buitenhavens. Dat is genieten van het goed onderhouden varend erfgoed en ik kan het dan ook niet laten om ze voor de zoveelste keer maar weer vast te leggen.

We laten de buiten-en binnen havens achter ons en varen Heeg in, dat is juist zo leuk. het water loopt ook door Heeg heen. het is altijd een mooie beleving, de pittoreske huizen, zelfs de schuren zijn prachtig. En overal zie je masten bovenuit steken of boten aangemeerd liggen en veel terrassen. Dus we leggen aan om de benen te strekken,(vooral de mijne) een plek op een terras aan het water te zoeken en onze dorst te lessen. En heerlijk gewoon even zitten, de levendigheid in zo'n dorp, hoe leuk kan een terrasbeleving zijn met een heuse paling-aak in het zicht.  En aan de overkant ligt een huis met een prachtige dakkapel met een spreuk, thuis even opgezocht wat de betekenis was. Eigenlijk heel eenvoudig, het huis ziet zichzelf (de spiegeling in het water) Tegenwoordig hebben we vele teksten en Quoten, vooral hoe je moet leven in woorden........Terugkomend op de tekst van de prachtige dakkapel, ik hou wel van deze Friese nuchterheid van deze tekst, toen had niemand van een quote gehoord maar  vond men woorden voor wat men zag en bewonderde.

 



 

Het eerste vaartochtje

Begin juli was ik alweer aardig op de been en begon het toch een beetje te kriebelen. De drang om mijn leefwereld iets te vergroten. Ik moest toch een manier vinden om in de boot te stappen en ja ook bedenken hoe ik er (galant) uit kwam. Nou dat is gelukt en daar heb ik gelukkig geen selfies van.  Het zicht vanuit de boot, over het water, op de Ruterpolder is al een heel andere dimensie.

Ons eerste zondagse tochtje, een korte route. Eerst maar even vanaf de steiger door de Westelijke Dijgracht, onze achtertuin, om vervolgens door de gracht te varen voor ons huis langs.

 



Dat voelde weer goed, Storm mee en stond weer te genieten op de boeg van de boot (ons trouwe boegbeeld en ketelbinkie) picknickmand aan boord, met koffie en broodjes. en jawel het was prima vol te houden, dus we lieten de wipbrug rechts liggen en gingen via de Sou en de Weinsleat richting de Wijde Wimerts.

We laten IJlst achter ons, op weg naar Heeg, wordt vervolgd.