Waggelende eenden en een gloeiend afscheid van de dag.

De eenden hadden bij de buren altijd hun vaste logeeradres, boven op het dak van het houthok. Daar stond ook hun eendenkorf, maar deze is verhuisd naar de waterkant. Ze lopen dagelijks bij het houthok ook te zoeken. Daarbij maken ze momenteel ook een ommetje door de tuin bij ons. Speurend naar een andere plek om waarschijnlijk hun eieren neer te leggen. Aandachtig hebben ze al voor de stapel houtafval gestaan van de coniferen, er achter gekeken, verder waggelend langs de randen en bossages. De eendenkorf staat te wachten aan de oever, stevig vastgebonden en veilig voor Storm zijn nieuwsgierigheid en toch wel een jagende Tilanus, dol op eieren en jonge vogels. Daar bij het water zouden ze veilig zijn, tussen het riet, wie weet dat ze het eindelijk toch eens ontdekken........

En dan komt er ook aan deze dag weer een eind. De zon zakt rond een uur of langzaam achter de horizon, maar niet zomaar, nee kleurrijk en gloeiend neemt hij afscheid van deze dag.

 

Palmpasen en het begin van de lente

Hier in IJlst kijken we vanuit de kamer aan de voorzijde de klinkerstraat in. Vanochtend liepen er allemaal kindertjes.... jawel met palmpaasstokken. Wat nog een mooie traditie, de zondag voor Pasen. Het roept herinneringen op aan mijn eigen jeugd, het haantje gebakken door de dorpsbakker, de suikereitjes welke je samen met de walnoten en hazelnoten rijgt tot een ketting en dan de stok versieren, met takjes groen. En dan hadden mijn zusje en ik ook nog zo'n gehaakt netje waarin de walnoten zaten. De netjes van katoen in allerlei kleurtjes had mijn moeder gehaakt. Op tijd in de ochtend liep je dan in optocht met alle kinderen uit de beurt, de palmpaasoptocht. En in de middag mocht je er iets van snoepen en het broodje opeten.

 

 

En de noten uit het netje gebruikten we om mee te spelen, knikkeren met noten... en hoe dat afliep, dat ben ik kwijt, denk ik daarna opeten. Het zijn dierbare herinneringen.

 

Maar het begin van de lente gaat echt kriebelen, ook binnenshuis. Dus de gesnoeide appeltakken uit een boomgaard welke Hans gesnoeid heeft en wat verse bloemen gehaald kom je een heel eind. Fijn dat ik het bloem binden nog steeds niet verleerd ben en daarin mij even helemaal kan uitleven.

Brengt heerlijk de voorjaars kleur binnen en je hebt het gevoel dat je in een keer aan het toveren bent in je eigen huis.