een dagje ruimen

Een mistig dagje, wat koel en het zonnetje laat het grootste deel van de dag het afweten. De tuin heeft hier jarenlang om allerlei redenen zijn eigen natuurlijke weg kunnen gaan.

Coniferen welke zich spontaan gingen uitzaaien en tot in de hemel groeien. Rozen met dikke stekels en een wirwar van takken. Kastanjes die uit de boom zijn gevallen en nu uitgegroeid zijn tot 2 meter hoge bomen. Klimop welke als afscheiding ooit waren gepland en nu een enorm oerwoud van takken en blad niet alleen meer als afscheiding werken maar ook de hele tuin overwoekerd. Er schijnt nog ergens een pad van Friese geeltjes schuil te liggen onder het blad..... het geheime pad. En ik geloof dat er ooit een border aangelegd is onder het klimop. Dus voorlopig nog even werk genoeg.







 



langzaam komt er een pad tevoorschijn.

 

 

De afgelopen tijd zijn er al vele coniferen weggehaald. Behalve 2 wel hele grote exemplaren. De tortelduiven hebben deze gekraakt voor hun nesten. Dat respecteren we dan maar. Voorlopig zijn ze druk in de weer met takjes aanvoeren voor de nestopbouw (al zijn het geen goede bouwvakkers.) Als de jonge duiven straks zijn uitgevlogen zijn we vast wel toe om een duiventil te maken die op ons verlanglijstje staat.

De afgelopen week hebben we ook het klimop kort terug gezaagd. Goed op tijd, met de wetenschap dat er dan geen nesten inzitten en het klimop straks in de zomer weer een prachtige groene muur vormt.

kastanjebomen massaal verwijderen

Vandaag maar weer opnieuw de tuin in, klimop uit de tuin halen, op de plekken waar het niet hoort.... en ja hoor een stuk van het pad kwam te voorschijn. De kastanjebomen eruit gehaald en de rozen flink teruggesnoeid. Wat rest, een beetje kaler en bergen snoeiafval. Wij weten wat we volgende week als klus te doen hebben..... jazeker snoeiafval afvoeren.

Wakker worden in een mooie wereld....

Hier s,ochtends wakker worden is niet verkeerd. Vanuit onze grote slaapkamer ramen kijken wij uit over de weidsheid van de Ruterpolder. En ik hoor je denken dat heb je na drie keer toch wel eens gezien. Voor mij is het steeds weer opnieuw ontdekken van (hetzelfde) uitzicht.
Het water en de landerijen zien elke dag , ieder uur er weer anders uit. Op dit moment hebben de koude nachten en de zonopkomst een grote invloed op de natuur. Het licht is zo prachtig en de vergrijsde kleuren van het riet en het grijsgroene gras veranderen voortdurend. Meerkoetjes en eenden die nog vredig op de steigers staan, te genieten van de eerste zonnestralen. Tortelduiven die hier in de grote coniferen hun nesten hebben gebouwd, koeren tevreden en verder hoor je hier niets, helemaal niets.

Reden genoeg om toch maar even deze mooie betoverende wereld van wakker worden in alle stilte vast te leggen met mijn camera.



En op het tafeltje in de tuin staat een klein stilleven van bevroren glaswerk, Een uurtje verder en deze witte wereld is verdwenen als sneeuw voor de zon.